וַיֵּ֧לֶךְ דָּוִ֛ד וַאֲנָשָׁ֖יו בַּדָּ֑רֶךְ (ס) וְשִׁמְעִ֡י הֹלֵךְ֩ בְּצֵ֨לַע הָהָ֜ר לְעֻמָּת֗וֹ הָלוֹךְ֙ וַיְקַלֵּ֔ל וַיְסַקֵּ֤ל בָּֽאֲבָנִים֙ לְעֻמָּת֔וֹ וְעִפַּ֖ר בֶּעָפָֽר׃ (פ)
און דוד און זײַנע מענטשן זײַנען געגאַנגען אױפֿן װעג, און שִמְעִי איז געגאַנגען בײַם זײַט באַרג אַקעגן אים, געגאַנגען און געשאָלטן, און געװאָרפֿן מיט שטײנער אַקעגן אים, און געשאָטן מיט שטױב.
Rashbam
ולא יסקלונו?, a question. Stoning was considered as something despicable, a demeaning treatment of people, as we know from Samuel II 16,13 where Shimi ben Gerah cursed David and threw stones at him.